Als je wilt weten wie je bent, kijk dan naar binnen en vraag:
"Waar is het zelf voorbij het denken"?
Is er een ik dat niet gecreëerd is door het denken?
Met welk conceptueel antwoord je de vraag ook beantwoordt, elk antwoord is slechts een andere gedachte. Zelfs zonder directe ervaring zal je gezonde verstand je vertellen dat wie jij bent geen gedachte of een bundel gedachten is.
Alleen het aan tijd gebonden, op gedachten gebaseerde zelf wil van zichzelf af. Dit gaat niet over het vernietigen van het ego. Het gaat over Zien.
Zie dat wie jij denkt te zijn bepaald wordt door gedachten over het verleden.
Zie dat wie je zou willen worden bepaald wordt door gedachten over de toekomst.
Zelfs de gedachten die wat er op dit moment gebeurt interpreteren zijn vaak een vermijden van dat wat zich voordoet.
Wanneer je weerstand biedt tegen wat zich op dit moment voordoet door het gebeuren te interpreteren, dan jagen gedachten een toekomstig mentaal ideaal na of een in het verleden aangeleerd beeld over hoe het leven er uit zou moeten zien en dat het anders zou moeten zijn dan het werkelijk is.
Wat is hier en nu alleen maar wakker? Dit wat wakker is heeft geen agenda om dat wat is te veranderen. Dat wat kijkt is geen gedachte (of zelfs een emotie).
Het kijkt. Het ziet. Het is. Heel eenvoudig. Heel al één.
Geen gedachte is nodig om dit direct te ervaren.
Dit is wie jij werkelijk bent.
Gedachten komen slechts op in dit wat wakker is.
Vrij vertaald uit:
Daily Pointers to Enlightenment by Scott Kiloby.
Voor wie het stukje liever in het Engels leest staat hieronder de link naar het oorspronkelijke artikel.
This that is awake
donderdag 6 december 2012
woensdag 5 december 2012
Osho
Vanmorgen tijdens het zwemmen, ik zwem reeds geruime tijd één keer in de week met mijn oudste zus, bedacht ik dat het tijd is om eens een stukje over Osho te schrijven.
De oplettende lezer zal het niet ontgaan zijn dat ik een "sannyas naam" heb. Dat wil trouwens niet zeggen dat als het je ontgaan is je geen oplettende lezer zou zijn. Voorwaarde hierin is natuurlijk dat je een beetje bekend bent met sannyas namen.
Begin 2002 heb ik bij de Ashram in Poona (officieel Pune, India), tegenwoordig bekend als het grote Osho Meditation Resort, schriftelijk een andere naam aangevraagd.
Ik ben zelf nooit in Poona geweest en heb tot op heden ook geen enkele drive of behoefte om er heen te gaan.
Ik had begin 2002 wel behoefte aan wat anders. Ik had net een kerstweek achter de rug waarin ik als het ware het licht had gezien. Dit is natuurlijk niet juist geformuleerd. Beter kloppend is het om te zeggen dat tijdens die week, op enig moment, alles licht was. Er was alleen maar licht, anders kan ik het niet zeggen.
Ook had ik tijdens een Kundalini meditatie de ervaring dat Osho bij me kwam. Er wordt ook altijd gezegd dat je niet op zoek hoeft naar een meester. Want als de tijd rijp is komt hij of zij wel bij jou.
Na die week ben ik nog een paar dagen op Schiermonnikoog geweest met een toenmalige scharrel. Ik kan het me nog goed herinneren. De euro was net ingevoerd.
Eenmaal thuis zakte ik vrij snel in oud zelfvernietigend gedrag. En opeens was het moment daar. Ik wilde een nieuwe naam aanvragen. Ik had werkelijk genoeg van al het geworstel met mijzelf. Maar nog meer had ik genoeg van mijn pogingen om mijzelf te veranderen. En daar hoorde voor mij een nieuwe naam bij.
Waarom dat zo was dat weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet is dat Osho voor mij altijd voor totale acceptatie staat. Wie je ook bent, wat je ook doet, hoe je het ook doet, het is goed. Ik keek die dag naar een foto van hem en het woord acceptatie ging door me heen. Dat was wat ik wilde. Ik wilde zo vreselijk graag mezelf kunnen accepteren.
Diezelfde dag heb ik sannyas aangevraagd. Gewoon per post, daar gaattie dan, hupsakeetje. Overgave aan.......? In ieder geval aan een nieuwe naam.
Ongeveer 4 weken later kreeg ik mijn nieuwe naam thuis gestuurd. Deze luidt voluit "Ma Veet Maya", en betekent "Going beyond Illusions".
Tijdens een celebration (naamviering) kreeg ik een uitgebreidere betekenis van mijn naam. Ik vind het wel leuk deze hieronder op te schrijven.
Ma Veet Maya
This is your name: Ma Veet Maya. Veet means going beyond (voorbij). Maya means illusion.
Sannyas is the bridge that can take you beyond all illusions. Sannyas is the alchemy to help you to transcend illusions and reach reality.
All illusions exist in the mind - in desires, in memories, in thoughts, in imagination. When all these processes have stopped, when the mind is utterly silent, not functioning at all, you transcend the world of dreams: you become awakened. That's what a Christ is, what a Buddha is: one who has awakened and dreams no more. And the moment you know the taste of awakening you have experienced the ultimate bliss.
There is nothing higher than it, there is nothing deeper than it. It is the ultimate experience of life in all it's beauty, grandeur, splendor.
Met betrekking tot de betekenis van sannyas zelf zou ik een heleboel dingen kunnen zeggen. Osho heeft daar zelf ook heel veel over gezegd. Een van zijn uitspraken is de volgende:
"Als we het leven bekijken vanuit het oogpunt van onwetendheid van het zelf is dit samsara, de wereld. Als we het leven bekijken vanuit het oogpunt van kennis van het zelf, is dit sannyas".
Ik heb voor deze uitspraak gekozen omdat ik nou juist de kennis van het zelf, en met name de kennis en bovenal "het ervaren" van geen-zelf zo boeiend vind en als transformerend ervaar.
Ook nu er geen zoeken meer is, het geworstel van een andere tijd, blijft het me boeien. Verder vind ik het gewoon leuk om stukjes te schrijven. En waarover anders dan mijn grootste passie?
Een bekende uit één van de groepen die ik gedaan heb zei eens tegen mij: "Ik heb wel eens gehoord dat er voor mensen die erg slecht in hun vel zitten eigenlijk maar twee keuzes zijn. Óf je pleegt zelfmoord óf je neemt sannyas".
Maar natuurlijk doen zich elk moment veel meer keuzes voor. Bovendien is sannyas niet iets wat je neemt. Ik voel me wat dat betreft ook geen sannyasin. Ik zou niet weten hoe dat zou moeten voelen. Zoals Maxima zei: "De Nederlander" bestaat niet, bestaat "de sannyasin" ook niet. Osho zegt daar zelf over: "Sannyas wordt geboren. Je kunt geen sannyas nemen. Kan iemand beweren dat hij "weten" genomen heeft?"
Het enige wat ik kan zeggen is: "Ik heb destijds een sannyas naam aangenomen". Wat het voor mij gedaan heeft, of nog doet, weet ik ook niet. Het zal absoluut invloed (gehad) hebben op mijn pad. Net zoals het gesprekje dat ik net met mijn buurvrouw had ook van invloed is op mijn pad. Alles staat met elkaar in verbinding en is constant in beweging. Niets en niemand staat los van iets en iemand.
De laatste jaren denk ik er steeds vaker aan om mijn geboortenaam weer te gaan gebruiken. Tot nu toe blijft het bij een langskomende gedachte. Er zijn mensen die mijn geboortenaam gebruiken en dat vind ik prima. Ik vind het wel grappig eigenlijk. Het maakt niks uit, het is maar een naam.
Dat is ook een keuze en ook één die ik niet actief kan maken. Ook die keuze wordt geboren of niet.
Elk moment doen zich talloze keuzes voor en lijken we van alles te kiezen. Ook Osho verwijst hierboven naar het inzicht dat er niemand is die kiest. Niemand in de driversseat. Het gaat allemaal vanzelf. Maar hier kom ik een andere keer wel op terug.
Ik wil nog even terugkomen op Osho. Per slot van rekening was hij de insteek van dit artikel.
Osho heeft tijdens zijn leven heel veel dingen gezegd. Er zijn talloze boeken, meditaties en Osho gerelateerde therapieën achtergelaten en tot stand gekomen. In die boeken staat een schat aan informatie voor iedereen die geïnteresseerd is in kennis van het zelf. De boeken gaan uiteindelijk over zelfrealisatie/verlichting.
Hoewel de boodschap van Osho in essentie erg advaitisch/non-dualistisch is, ben ik persoonlijk niet zo'n Osho lezer. Ik moet eerlijk bekennen dat er naast gelezen, ook een flink aantal half- en niet gelezen boeken van hem in de kast staan.
Osho is een prachtige verhalen verteller. En dat doet hij dan ook met verve. Het is veel wol én veel verf. Het is een grote tegenstelling met bijvoorbeeld de boeken van Tony Parsons. Tony is erg to the point en zegt geen woord te veel. En het was tijdens het lezen van een boek van Tony Parsons dat ik het gevoel had thuis te komen. Eindelijk iemand die onomwonden iets zei wat ik gelijk herkende.
Er schijnen trouwens nogal wat mensen tot realisatie te komen bij Tony Parsons. Ik heb hem een paar keer ontmoet en hij is ook nogal geliefd bij zoals dat dan heet "oud-sannyasins". Mensen die al erg lang sannyasin zijn en Osho dan ook persoonlijk ontmoet hebben.
Bij mij is de indruk ontstaan dat Osho zegt dat er wel degelijk een zelf is die tot geen-zelf kan komen.
De boodschap van Osho gaat gepaard met het aanreiken van tal van meditaties en Osho gerelateerde therapieën. Vooral voor de westerse drukke mens, waarbij identificatie met de mind meestal erg sterk is wordt dit aangeraden. Het uitgangspunt is dan het persoonlijke zelf dat door middel van allerhande individuele therapie, het doen van groepen en meditatie verlicht zou kunnen worden. En dat bestaat wat mij betreft niet. Verlichting betekent realisatie van geen-zelf. Er is dus om te beginnen al geen zelf dat verlicht zou kunnen worden.
Een fata morgana is een luchtspiegeling. Er lijkt iets te zijn wat er niet werkelijk is. Een veel gebruikt voorbeeld is de oase in de woestijn. Van een afstand lijkt er een overvloed aan eten, water en schaduw te zijn. Maar als je goed kijkt dan is het er niet. Het is een illusie, zij het een sterke, een illusie desalniettemin. Als je weet dat de oase een luchtspiegeling is wat doe je dan? Blijf je dan investeren in deze luchtspiegeling, in dit niet-iets, in de hoop dat er ooit een moment komt dat je kunt eten en drinken in de schaduw?
Ik zou je aanraden. Kijk vooral zelf. En kijk goed. Voel je de behoefte om in therapie te gaan om van alles te onderzoeken, dan zou ik dat zeker doen. Zolang er vragen zijn verkeer je waarschijnlijk in de veronderstelling dat er antwoorden zijn. Antwoorden zijn relatief en nooit de waarheid. Het leven is een mysterie. Jij bent een mysterie en geen vraag die opgelost kan worden.
Wat zou een veronderstelde doener kunnen doen om een niet-doener te worden? Welke gedachte zou de denker voorbij het denken kunnen brengen? Hoe zou een illusie zichzelf kunnen doorzien? (Uit Leo Hartong, Ontwaken in de droom)
Als je iets in stand houdt in therapie, spiritueel of niet, dan is het wel je vermeende zelf.
Je kunt tot ver in het hiernamaals bezig zijn met het onderzoeken van gevoelens, ervaringen en gedachten. Daar hoeft geen eind aan te komen. En zo blijf je wat mij betreft de illusie voeden en versterken.
Ik begrijp ook dat het gros van de mensen (nog) niet wil of kan horen dat ze eigenlijk niet bestaan, dat er identificatie met een illusie plaatsvindt en dat er niemand in de driversseat zit.
Dat deze boodschap tijdens de meeste spirituele therapie en groepen niet helder uit de verf komt vind ik jammer. Maar misschien heb ik helemaal niet goed geluisterd. Dat kan natuurlijk ook altijd nog.
Osho heeft zowel tijdens zijn leven als nu nog jaren na zijn dood vele mensen bereikt, diep geraakt en bewogen. Daar heb ik veel van meegekregen. Ook ik voel tijdens het schrijven van dit artikel dankbaarheid. Soms moet je blijkbaar heel wat jaren investeren in een illusie om deze te kunnen doorzien. Uiteindelijk is het niet dit en niet dat. Neti Neti.
En dan is het ook tijd om verder te gaan. Dus ik zou zo zeggen:"Deze is voor jou Osho. Namaste!"
De oplettende lezer zal het niet ontgaan zijn dat ik een "sannyas naam" heb. Dat wil trouwens niet zeggen dat als het je ontgaan is je geen oplettende lezer zou zijn. Voorwaarde hierin is natuurlijk dat je een beetje bekend bent met sannyas namen.
Begin 2002 heb ik bij de Ashram in Poona (officieel Pune, India), tegenwoordig bekend als het grote Osho Meditation Resort, schriftelijk een andere naam aangevraagd.
Ik ben zelf nooit in Poona geweest en heb tot op heden ook geen enkele drive of behoefte om er heen te gaan.
Ik had begin 2002 wel behoefte aan wat anders. Ik had net een kerstweek achter de rug waarin ik als het ware het licht had gezien. Dit is natuurlijk niet juist geformuleerd. Beter kloppend is het om te zeggen dat tijdens die week, op enig moment, alles licht was. Er was alleen maar licht, anders kan ik het niet zeggen.
Ook had ik tijdens een Kundalini meditatie de ervaring dat Osho bij me kwam. Er wordt ook altijd gezegd dat je niet op zoek hoeft naar een meester. Want als de tijd rijp is komt hij of zij wel bij jou.
Na die week ben ik nog een paar dagen op Schiermonnikoog geweest met een toenmalige scharrel. Ik kan het me nog goed herinneren. De euro was net ingevoerd.
Eenmaal thuis zakte ik vrij snel in oud zelfvernietigend gedrag. En opeens was het moment daar. Ik wilde een nieuwe naam aanvragen. Ik had werkelijk genoeg van al het geworstel met mijzelf. Maar nog meer had ik genoeg van mijn pogingen om mijzelf te veranderen. En daar hoorde voor mij een nieuwe naam bij.
Waarom dat zo was dat weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet is dat Osho voor mij altijd voor totale acceptatie staat. Wie je ook bent, wat je ook doet, hoe je het ook doet, het is goed. Ik keek die dag naar een foto van hem en het woord acceptatie ging door me heen. Dat was wat ik wilde. Ik wilde zo vreselijk graag mezelf kunnen accepteren.
Diezelfde dag heb ik sannyas aangevraagd. Gewoon per post, daar gaattie dan, hupsakeetje. Overgave aan.......? In ieder geval aan een nieuwe naam.
Ongeveer 4 weken later kreeg ik mijn nieuwe naam thuis gestuurd. Deze luidt voluit "Ma Veet Maya", en betekent "Going beyond Illusions".
Tijdens een celebration (naamviering) kreeg ik een uitgebreidere betekenis van mijn naam. Ik vind het wel leuk deze hieronder op te schrijven.
Ma Veet Maya
This is your name: Ma Veet Maya. Veet means going beyond (voorbij). Maya means illusion.
Sannyas is the bridge that can take you beyond all illusions. Sannyas is the alchemy to help you to transcend illusions and reach reality.
All illusions exist in the mind - in desires, in memories, in thoughts, in imagination. When all these processes have stopped, when the mind is utterly silent, not functioning at all, you transcend the world of dreams: you become awakened. That's what a Christ is, what a Buddha is: one who has awakened and dreams no more. And the moment you know the taste of awakening you have experienced the ultimate bliss.
There is nothing higher than it, there is nothing deeper than it. It is the ultimate experience of life in all it's beauty, grandeur, splendor.
Met betrekking tot de betekenis van sannyas zelf zou ik een heleboel dingen kunnen zeggen. Osho heeft daar zelf ook heel veel over gezegd. Een van zijn uitspraken is de volgende:
"Als we het leven bekijken vanuit het oogpunt van onwetendheid van het zelf is dit samsara, de wereld. Als we het leven bekijken vanuit het oogpunt van kennis van het zelf, is dit sannyas".
Ik heb voor deze uitspraak gekozen omdat ik nou juist de kennis van het zelf, en met name de kennis en bovenal "het ervaren" van geen-zelf zo boeiend vind en als transformerend ervaar.
Ook nu er geen zoeken meer is, het geworstel van een andere tijd, blijft het me boeien. Verder vind ik het gewoon leuk om stukjes te schrijven. En waarover anders dan mijn grootste passie?
Een bekende uit één van de groepen die ik gedaan heb zei eens tegen mij: "Ik heb wel eens gehoord dat er voor mensen die erg slecht in hun vel zitten eigenlijk maar twee keuzes zijn. Óf je pleegt zelfmoord óf je neemt sannyas".
Maar natuurlijk doen zich elk moment veel meer keuzes voor. Bovendien is sannyas niet iets wat je neemt. Ik voel me wat dat betreft ook geen sannyasin. Ik zou niet weten hoe dat zou moeten voelen. Zoals Maxima zei: "De Nederlander" bestaat niet, bestaat "de sannyasin" ook niet. Osho zegt daar zelf over: "Sannyas wordt geboren. Je kunt geen sannyas nemen. Kan iemand beweren dat hij "weten" genomen heeft?"
Het enige wat ik kan zeggen is: "Ik heb destijds een sannyas naam aangenomen". Wat het voor mij gedaan heeft, of nog doet, weet ik ook niet. Het zal absoluut invloed (gehad) hebben op mijn pad. Net zoals het gesprekje dat ik net met mijn buurvrouw had ook van invloed is op mijn pad. Alles staat met elkaar in verbinding en is constant in beweging. Niets en niemand staat los van iets en iemand.
De laatste jaren denk ik er steeds vaker aan om mijn geboortenaam weer te gaan gebruiken. Tot nu toe blijft het bij een langskomende gedachte. Er zijn mensen die mijn geboortenaam gebruiken en dat vind ik prima. Ik vind het wel grappig eigenlijk. Het maakt niks uit, het is maar een naam.
Dat is ook een keuze en ook één die ik niet actief kan maken. Ook die keuze wordt geboren of niet.
Elk moment doen zich talloze keuzes voor en lijken we van alles te kiezen. Ook Osho verwijst hierboven naar het inzicht dat er niemand is die kiest. Niemand in de driversseat. Het gaat allemaal vanzelf. Maar hier kom ik een andere keer wel op terug.
Ik wil nog even terugkomen op Osho. Per slot van rekening was hij de insteek van dit artikel.
Osho heeft tijdens zijn leven heel veel dingen gezegd. Er zijn talloze boeken, meditaties en Osho gerelateerde therapieën achtergelaten en tot stand gekomen. In die boeken staat een schat aan informatie voor iedereen die geïnteresseerd is in kennis van het zelf. De boeken gaan uiteindelijk over zelfrealisatie/verlichting.
Hoewel de boodschap van Osho in essentie erg advaitisch/non-dualistisch is, ben ik persoonlijk niet zo'n Osho lezer. Ik moet eerlijk bekennen dat er naast gelezen, ook een flink aantal half- en niet gelezen boeken van hem in de kast staan.
Osho is een prachtige verhalen verteller. En dat doet hij dan ook met verve. Het is veel wol én veel verf. Het is een grote tegenstelling met bijvoorbeeld de boeken van Tony Parsons. Tony is erg to the point en zegt geen woord te veel. En het was tijdens het lezen van een boek van Tony Parsons dat ik het gevoel had thuis te komen. Eindelijk iemand die onomwonden iets zei wat ik gelijk herkende.
Er schijnen trouwens nogal wat mensen tot realisatie te komen bij Tony Parsons. Ik heb hem een paar keer ontmoet en hij is ook nogal geliefd bij zoals dat dan heet "oud-sannyasins". Mensen die al erg lang sannyasin zijn en Osho dan ook persoonlijk ontmoet hebben.
Bij mij is de indruk ontstaan dat Osho zegt dat er wel degelijk een zelf is die tot geen-zelf kan komen.
De boodschap van Osho gaat gepaard met het aanreiken van tal van meditaties en Osho gerelateerde therapieën. Vooral voor de westerse drukke mens, waarbij identificatie met de mind meestal erg sterk is wordt dit aangeraden. Het uitgangspunt is dan het persoonlijke zelf dat door middel van allerhande individuele therapie, het doen van groepen en meditatie verlicht zou kunnen worden. En dat bestaat wat mij betreft niet. Verlichting betekent realisatie van geen-zelf. Er is dus om te beginnen al geen zelf dat verlicht zou kunnen worden.
Een fata morgana is een luchtspiegeling. Er lijkt iets te zijn wat er niet werkelijk is. Een veel gebruikt voorbeeld is de oase in de woestijn. Van een afstand lijkt er een overvloed aan eten, water en schaduw te zijn. Maar als je goed kijkt dan is het er niet. Het is een illusie, zij het een sterke, een illusie desalniettemin. Als je weet dat de oase een luchtspiegeling is wat doe je dan? Blijf je dan investeren in deze luchtspiegeling, in dit niet-iets, in de hoop dat er ooit een moment komt dat je kunt eten en drinken in de schaduw?
Ik zou je aanraden. Kijk vooral zelf. En kijk goed. Voel je de behoefte om in therapie te gaan om van alles te onderzoeken, dan zou ik dat zeker doen. Zolang er vragen zijn verkeer je waarschijnlijk in de veronderstelling dat er antwoorden zijn. Antwoorden zijn relatief en nooit de waarheid. Het leven is een mysterie. Jij bent een mysterie en geen vraag die opgelost kan worden.
Wat zou een veronderstelde doener kunnen doen om een niet-doener te worden? Welke gedachte zou de denker voorbij het denken kunnen brengen? Hoe zou een illusie zichzelf kunnen doorzien? (Uit Leo Hartong, Ontwaken in de droom)
Als je iets in stand houdt in therapie, spiritueel of niet, dan is het wel je vermeende zelf.
Je kunt tot ver in het hiernamaals bezig zijn met het onderzoeken van gevoelens, ervaringen en gedachten. Daar hoeft geen eind aan te komen. En zo blijf je wat mij betreft de illusie voeden en versterken.
Ik begrijp ook dat het gros van de mensen (nog) niet wil of kan horen dat ze eigenlijk niet bestaan, dat er identificatie met een illusie plaatsvindt en dat er niemand in de driversseat zit.
Dat deze boodschap tijdens de meeste spirituele therapie en groepen niet helder uit de verf komt vind ik jammer. Maar misschien heb ik helemaal niet goed geluisterd. Dat kan natuurlijk ook altijd nog.
Osho heeft zowel tijdens zijn leven als nu nog jaren na zijn dood vele mensen bereikt, diep geraakt en bewogen. Daar heb ik veel van meegekregen. Ook ik voel tijdens het schrijven van dit artikel dankbaarheid. Soms moet je blijkbaar heel wat jaren investeren in een illusie om deze te kunnen doorzien. Uiteindelijk is het niet dit en niet dat. Neti Neti.
En dan is het ook tijd om verder te gaan. Dus ik zou zo zeggen:"Deze is voor jou Osho. Namaste!"
- Het is Sinterklaasavond. Mijn man heeft via Twitter een heerlijke pepernotentaart gewonnen. Dus dat wordt smullen straks.
Het leven is goed! - Verder heb ik met mijn zus afgesproken om naast het zwemmen te gaan hardlopen samen. Ik heb nu al medelijden met ons. Help Help.
- Bottoms up voor mijn grote dappere lieve vriendin in Poona, die daar haar thuis heeft gevonden en met hart en ziel het gedachtengoed van Osho uitdraagt. Namaste!
maandag 3 december 2012
Spirituele therapie
De meeste zogeheten spirituele therapieën houden je in een diepe slaap. Pakkende teksten zoals "terug naar je ware zelf", "leven in het hier en nu", "het eenheidsbewustzijn", "persoonlijke en spirituele groei", enz. enz., zijn niet bedoeld om je wakker te schudden.
Hoe goed bedoeld dan ook, en daar ga ik in de meeste gevallen van uit, in het gunstigste geval zal het enkel je slaap verfraaien. En natuurlijk heb je liever een prettige droom dan een nachtmerrie.
Maar een prettige droom is altijd nog onderdeel van een slapende toestand.
En natuurlijk is het prima om vrolijk verder te slapen. Als dat jou tevreden houdt en/of maakt, is er niks mis mee om te blijven investeren in een illusie.
Het wordt een ander verhaal als je werkelijk wakker wilt worden. Als je genoeg hebt van pappen en nathouden, mooi verpakte, eventueel goedbedoelde leugens en oeverloos investeren in wat voor therapie of groep dan ook.
En mijn ervaring is dat het oeverloos is. Er is altijd wel weer een nieuwe groep, een nieuwe, nog betere, manier of methode waardoor je (nog) beter in je vel kunt komen te zitten.
Het is net als met wasmiddelen reclame. "Omo wast door en door schoon". En elke keer is Omo verbeterd en wast het nog schoner. Hoe schoon wil je je was hebben? Wanneer is schoon echt schoon? Blijkbaar wast het nooit echt schoon als het produkt nog elke keer verbeterd kan worden. En dan heb ik het nog niet eens over "Niet duur". Wanneer is genoeg genoeg?
Jij kunt niet in het hier en nu leven.
Diegene die op zoek is naar - of wil verblijven in - het hier en nu, is een illusie, een gedachtenconstructie die 100 procent uit concepten bestaat.
Op het moment dat jij verschijnt creëer je altijd tijd en ruimte.
Hier en Nu staat buiten tijd en ruimte en is niet als moment vast te pakken of door jou te beleven.
Jij, als conceptueel zelf, bent - én beweegt je in - tijd en ruimte en kunt dus nooit, maar dan ook nooit in hier en nu zijn.
Zijn in het Hier en Nu betekent tevens het einde van jouw bestaan.
En welk deel van jouw zelf wil nu eigenlijk terug naar een ander deel van jouw zelf? Dat moet dan toch het onware/onnatuurlijke zelf zijn die terug wil naar zijn ware zelf.
Uit hoeveel vermeende zelven besta je eigenlijk? En wie of wat is dan weer die "je" uit voorgaande zin die denkt uit allerlei zelven te bestaan?
Volg je me nog? Of begint het je te duizelen?
Misschien begin je te ont-dekken uit hoeveel ideeën/gedachtenconstructies/concepten je denkt te bestaan.
Een onwaar zelf zal nooit een waar zelf worden. Ook zal een onnatuurlijk zelf nooit een natuurlijk zelf kunnen worden. Hoe mooi het ook klinkt jij kunt helemaal niet terug naar je ware zelf. Het enige wat je doet is de ene gedachtenconstructie voor de andere vervangen.
Al je pogingen om je verdeeldheid hierin te helen en één of andere mooie staat te bereiken is gedoemd om te mislukken.
Je kunt je nog in zoveel bochten wringen, talloze therapieën volgen, zolang je de illusie van een persoonlijk en afgescheiden zelf niet doorziet, investeer je enkel in een luchtspiegeling en in de portemonnee en het pensioen van de therapeut natuurlijk, en blijf je in slaap.
Het eenheidsbewustzijn zal jij persoonlijk ook nooit kunnen ervaren.
Het is een leuke term en nog leuker idee dat jij dat zou kunnen bereiken. Maar het is niet meer dan een idee.
Want wie is diegene die eenheidsbewustzijn ervaart?
Als jij iets meent te ervaren creëer je gelijk afstand tussen diegene die ervaart, het ervaren zelf en datgene wat je ervaart. De eenheid wordt op dat moment gesplitst in drie. En zeg nou zelf drie is toch geen één? En hoeveel soorten bewustzijn denk je dat er bestaan?
Jij bent altijd al het geheel.
Buiten jou is er niks. En in dat geheel (je kunt het Zelf, Eenheid, of een grote pan soep met of zonder worst noemen), in jou, schijnt zich van alles voor te doen. Er doen zich zelfs van allerlei gedachten voor. Deze gedachten creëren een heel verhaal en bouwen zo al denkende een mooie belichaamde gedachtenconstructie.
Identificatie met deze gedachtenconstructie, denken dat er een losstaande ervaarder van deze gedachten is, is de volgende gedachte. En zo creëren gedachten al denkende een niet werkelijk bestaand persoonlijk zelf.
Het bovenstaande is misschien een beetje een hersenkraker maar wel een belangrijke in het doorzien van vermeende scheidingen. Want deze vermeende scheidingen zijn nou juist de oorzaak voor het vele zoeken naar al datgene waarvan jij denkt dat het je gelukkig zal maken en/of houden.
Bewustzijn, jij, is onverdeeld en heel.
Er is ook geen groter, kleiner, hoger of lager, natuurlijk of onnatuurlijk bewustzijn. Als je zegt: "Ik ben me er niet van bewust", zeg je feitelijk: "Ik had er niet aan gedacht". En dat heeft niks te maken met het hebben van meer of minder bewustzijn maar met het hebben van andere gedachten. En bewustzijn heeft geen mening en geen voorkeur voor de ene of andere gedachte.
Bewustzijn ziet/kent onpersoonlijke gedachten, gevoelens, ervaringen en alles wat zich zo voordoet.
Bewustzijn is altijd bewust van zichzelf.
Ik vertel je waarschijnlijk ook helemaal niks wat je wilt horen.
Luister vooral niet naar mij. Ook bovenstaande is niks anders dan een gedachtenconstructie. Onderzoek en kijk vooral zelf.
Er is namelijk niks te vinden, niks te winnen, niks wat je kunt leren en/of toevoegen aan jezelf. Integendeel.
Pas op het moment dat je bereid bent om alles, maar dan ook alles te verliezen, zou je zomaar als donderslag bij heldere hemel het licht kunnen zien. Er is niemand die jou de waarheid kan vertellen. Volgens mij heb ik het eerder gezegd.
De levende waarheid dat ben jij!
Hoe goed bedoeld dan ook, en daar ga ik in de meeste gevallen van uit, in het gunstigste geval zal het enkel je slaap verfraaien. En natuurlijk heb je liever een prettige droom dan een nachtmerrie.
Maar een prettige droom is altijd nog onderdeel van een slapende toestand.
En natuurlijk is het prima om vrolijk verder te slapen. Als dat jou tevreden houdt en/of maakt, is er niks mis mee om te blijven investeren in een illusie.
Het wordt een ander verhaal als je werkelijk wakker wilt worden. Als je genoeg hebt van pappen en nathouden, mooi verpakte, eventueel goedbedoelde leugens en oeverloos investeren in wat voor therapie of groep dan ook.
En mijn ervaring is dat het oeverloos is. Er is altijd wel weer een nieuwe groep, een nieuwe, nog betere, manier of methode waardoor je (nog) beter in je vel kunt komen te zitten.
Het is net als met wasmiddelen reclame. "Omo wast door en door schoon". En elke keer is Omo verbeterd en wast het nog schoner. Hoe schoon wil je je was hebben? Wanneer is schoon echt schoon? Blijkbaar wast het nooit echt schoon als het produkt nog elke keer verbeterd kan worden. En dan heb ik het nog niet eens over "Niet duur". Wanneer is genoeg genoeg?
Jij kunt niet in het hier en nu leven.
Diegene die op zoek is naar - of wil verblijven in - het hier en nu, is een illusie, een gedachtenconstructie die 100 procent uit concepten bestaat.
Op het moment dat jij verschijnt creëer je altijd tijd en ruimte.
Hier en Nu staat buiten tijd en ruimte en is niet als moment vast te pakken of door jou te beleven.
Jij, als conceptueel zelf, bent - én beweegt je in - tijd en ruimte en kunt dus nooit, maar dan ook nooit in hier en nu zijn.
Zijn in het Hier en Nu betekent tevens het einde van jouw bestaan.
En welk deel van jouw zelf wil nu eigenlijk terug naar een ander deel van jouw zelf? Dat moet dan toch het onware/onnatuurlijke zelf zijn die terug wil naar zijn ware zelf.
Uit hoeveel vermeende zelven besta je eigenlijk? En wie of wat is dan weer die "je" uit voorgaande zin die denkt uit allerlei zelven te bestaan?
Volg je me nog? Of begint het je te duizelen?
Misschien begin je te ont-dekken uit hoeveel ideeën/gedachtenconstructies/concepten je denkt te bestaan.
Een onwaar zelf zal nooit een waar zelf worden. Ook zal een onnatuurlijk zelf nooit een natuurlijk zelf kunnen worden. Hoe mooi het ook klinkt jij kunt helemaal niet terug naar je ware zelf. Het enige wat je doet is de ene gedachtenconstructie voor de andere vervangen.
Al je pogingen om je verdeeldheid hierin te helen en één of andere mooie staat te bereiken is gedoemd om te mislukken.
Je kunt je nog in zoveel bochten wringen, talloze therapieën volgen, zolang je de illusie van een persoonlijk en afgescheiden zelf niet doorziet, investeer je enkel in een luchtspiegeling en in de portemonnee en het pensioen van de therapeut natuurlijk, en blijf je in slaap.
Het eenheidsbewustzijn zal jij persoonlijk ook nooit kunnen ervaren.
Het is een leuke term en nog leuker idee dat jij dat zou kunnen bereiken. Maar het is niet meer dan een idee.
Want wie is diegene die eenheidsbewustzijn ervaart?
Als jij iets meent te ervaren creëer je gelijk afstand tussen diegene die ervaart, het ervaren zelf en datgene wat je ervaart. De eenheid wordt op dat moment gesplitst in drie. En zeg nou zelf drie is toch geen één? En hoeveel soorten bewustzijn denk je dat er bestaan?
Jij bent altijd al het geheel.
Buiten jou is er niks. En in dat geheel (je kunt het Zelf, Eenheid, of een grote pan soep met of zonder worst noemen), in jou, schijnt zich van alles voor te doen. Er doen zich zelfs van allerlei gedachten voor. Deze gedachten creëren een heel verhaal en bouwen zo al denkende een mooie belichaamde gedachtenconstructie.
Identificatie met deze gedachtenconstructie, denken dat er een losstaande ervaarder van deze gedachten is, is de volgende gedachte. En zo creëren gedachten al denkende een niet werkelijk bestaand persoonlijk zelf.
Het bovenstaande is misschien een beetje een hersenkraker maar wel een belangrijke in het doorzien van vermeende scheidingen. Want deze vermeende scheidingen zijn nou juist de oorzaak voor het vele zoeken naar al datgene waarvan jij denkt dat het je gelukkig zal maken en/of houden.
Bewustzijn, jij, is onverdeeld en heel.
Er is ook geen groter, kleiner, hoger of lager, natuurlijk of onnatuurlijk bewustzijn. Als je zegt: "Ik ben me er niet van bewust", zeg je feitelijk: "Ik had er niet aan gedacht". En dat heeft niks te maken met het hebben van meer of minder bewustzijn maar met het hebben van andere gedachten. En bewustzijn heeft geen mening en geen voorkeur voor de ene of andere gedachte.
Bewustzijn ziet/kent onpersoonlijke gedachten, gevoelens, ervaringen en alles wat zich zo voordoet.
Bewustzijn is altijd bewust van zichzelf.
Ik vertel je waarschijnlijk ook helemaal niks wat je wilt horen.
Luister vooral niet naar mij. Ook bovenstaande is niks anders dan een gedachtenconstructie. Onderzoek en kijk vooral zelf.
Er is namelijk niks te vinden, niks te winnen, niks wat je kunt leren en/of toevoegen aan jezelf. Integendeel.
Pas op het moment dat je bereid bent om alles, maar dan ook alles te verliezen, zou je zomaar als donderslag bij heldere hemel het licht kunnen zien. Er is niemand die jou de waarheid kan vertellen. Volgens mij heb ik het eerder gezegd.
De levende waarheid dat ben jij!
maandag 26 november 2012
Vrijheid is altijd Nu
Werkelijke vrijheid ligt niet in het proberen te veranderen van de verschijnselen zoals ze zich voordoen. Zolang je blijft focussen op een vermeende toekomst waarin je eindelijk het geluk zult vinden zal je huidige ervaring altijd die van onvrede zijn.
Toekomst is en blijft toekomst. Dus wat heb je aan eventueel toekomstig geluk als het onmogelijk is om de toekomst te ervaren?
Toekomst is en blijft toekomst. Dus wat heb je aan eventueel toekomstig geluk als het onmogelijk is om de toekomst te ervaren?
woensdag 10 oktober 2012
Joan Tollifson
Vanmorgen kwam ik op internet een mooi stukje tegen van Joan Tollifson, getiteld: How simple can this be?
Joan heeft een aantal boeken geschreven, waaronder "Ontwaken in het alledaagse". Het is lang geleden dat ik dit boek las en ik kan me herinneren dat ik het een prettig boek vond.
How simple can this be?, vond ik zo helder en to the point dat ik het jou niet wil onthouden. Hieronder volgt dan ook een letterlijke weergave van de tekst. Het is in het Engels. Wie weet vertaal ik de tekst nog eens maar voorlopig moet je het hier mee doen. Veel leesplezier!
What is happening in this bodymind right now? Reading words on a computer screen, hearing sounds, seeing shapes and colors, breathing. And what else is going on? Is there expectation, curiosity, excitement, boredom, restlessness? Can we take a moment to pause and be aware of how it is right now, without trying to modify or correct it in any way, but simply being awake to the bare actuality of this moment, just as it is?
Traffic sounds, bird songs, an airplane flying over, wind rustling the leaves, a television in another room, children’s voices, a dog barking. Shapes, colors. The movement of breathing, the sensation of contact with the chair, a cool breeze gently touching the skin, a tingling in the feet, maybe an uneasiness in the belly or a tightness in the throat, perhaps a vague sense of anxiety or discontent, these words registering in the mind.
Does this present happening take effort, or is it all happening effortlessly by itself?
This moment is utterly simple and straightforward, totally obvious, completely unavoidable, effortlessly being just exactly the way it is, however that is. It may be painful or unpleasant, but there is nothing confusing about the present moment until we start thinking.
Then suddenly we begin to think (and believe) that we are a separate fragment disconnected from the whole. We feel lost and lacking. It seems as if we need to figure everything out and get somewhere better than where we are. We try desperately to improve ourselves and to succeed at being somebody. We fear death, imagining this bodymind to be something solid and persisting, something separate from the rest of the universe. We crave what we don’t have and resist what we are. Fearing the thought-created specter of meaninglessness, we search desperately for meaning, and the more we search for it, the more meaningless everything seems.
We try to think our way to liberation, and the more we think, the more tangled up in perplexity and uncertainty we seem to get. We try to get rid of the self but can’t seem to do it. We try to have a nondual experience (whatever we imagine that might be) and then we try to make that experience last forever, but instead what seems to show up again and again is disappointment and dissatisfaction, frustration and doubt.
Rather than trying to fix all of this or come up with some comforting new philosophy or some inspiring plan of action, can we wake up instead to what is utterly simple and totally effortless, the happening of this moment, just as it is?
Is it possible that waking up here and now could be the gateless gate, the golden key, true enlightenment, total liberation?
Of course, enlightenment and liberation and golden keys are loaded ideas that can instantly trigger a kind of hopeful excitement and expectation, so rather than getting lost in wild ideas about something spectacular and imaginary, let’s come back to the bare simplicity of right here, right now.
How is it?
Instead of rushing in to provide a label or a conceptual description, can we simply be awake to the bare actuality of this present moment, the wordless reality?
If the mind says, “Okay, this is nice, but what’s next? Where’s the enlightenment and the total liberation?” – can we hear those thoughts as thoughts and come back to the nonconceptual simplicity of sounds, bodily sensations and breathing? Can we feel the desire for something bigger and better, or the urge to get away from what’s here now, and simply allow those feelings and sensations to be here?
If we’re interested in exploring the nature of reality, rather than adopting the ideas of others, can we explore our actual direct experience here and now?
There is undeniably variation and diversity in this present happening (different sounds, sensations, thoughts, feelings, shapes, colors), but is there any actual separation between hearing and seeing and thinking, or between awareness and the content of awareness, or is it all showing up together as one whole, seamless moving picture, ever-changing but always Here / Now?
If you look for the one who is supposedly “having” this present experience, the one who is supposedly “doing” the hearing and the thinking, can you actually find anyone or anything at the helm? Can you even find a helm or a center? There may be an idea that there is “me” encapsulated inside “my body” looking out at “the world” and steering this bodymind through life, authoring my thoughts, making my decisions, choosing how to live my life. This “me” is conceived of as a kind of soul-like entity living inside the body, an independent unit of consciousness. But can it be seen right now that this separate, encapsulated entity is only an idea, a mental image, a thought, a story about what’s going on here that has been learned?
Can you see that even your “body” is also an idea, a mental image, a conceptual abstraction of something that is actually nothing but continuous movement inseparable from everything that is supposedly not your body? If that sounds far-fetched, close your eyes and give your full attention to sounds and somatic sensations. As you do that, what happens to the apparent solidity and separateness of “your body”? Can you actually find a place in your direct experience where “you” begin and end, an actual boundary-line between inside of you and outside of you? You can think of a boundary. You can picture (or imagine) one. But can you actually find it? Does it actually exist? Are the traffic sounds inside you or outside you? Is there a difference?
Of course, functionally, you have a sense of location and boundaries and identity with a particular body, and this will always be here as needed (unless you have a serious brain injury), so that you will know your name and how to cut up a carrot without chopping off your fingers, and whose mouth to put the food in, and how to distinguish between your dog and your computer. Waking up to seamless, boundless unicity doesn’t mean you will make the mistake of eating dog poop for lunch or walking in front of a bus because “all is one.”
Waking up to unicity simply means not being fooled by thoughts and concepts, not mistaking a mirage for reality. And waking up only happens now. There is no such thing as a permanently awake person. So don’t imagine that “you” will cross some magical finish-line after which mirages no longer show up and being fooled never happens again. Being fooled is no problem unless thought is taking it personally and identifying with it as “my” problem that means something “about me.”
Thinking is an aspect of this seamless, nondual happening. It happens automatically. You don’t even know what your next thought will be. Thoughts pop up, unbidden – sometimes useful and creative thinking, sometimes mindless gum-chewing type thinking, and sometimes the me-centered, obsessive, confused, tail-chasing, problematic thinking that generates the dualistic mirage and brings with it suffering and ever-more confusion: “I’ve ruined my whole life, nobody loves me, I’m a failure, the world is going to hell, I’m right and you’re wrong, you’ve ruined my life, I’m not enlightened and I probably never will be, how can I stop feeling anxious all the time? What if…? If only…. Maybe I should…..”
We can’t make ourselves stop thinking these kinds of painful thoughts. That doesn’t work. But if we begin to pay careful attention to what is actually happening (as opposed to what we think is happening), we begin to wake up from the hypnotic entrancement in thought and belief. We begin to notice how thinking creates a virtual reality, a mental abstraction, a map-world – and we begin to question our thoughts, and to realize that thoughts are never absolutely true, and in many cases, they are not even relatively true. We begin to notice and be aware of the difference between thinking, on the one hand, and perceiving or sensing on the other. We notice that sensing can include pain, but that it takes thinking to suffer or to become confused. And it takes thinking to materialize the mirage of a separate self.
Thinking is not some evil force that is opposed to unicity. But it is only in the virtual reality created by thought that we seem to have dualism, conflict, confusion and separation. This is why many teachings focus so much on being aware of thoughts as thoughts. But it’s helpful to recognize that even the appearance of dualism is nothing but unicity appearing as dualism. Thought is not an enemy that we must banish, and waking up doesn’t mean never thinking again. It simply means waking up in this moment here and now from entrancement in that virtual reality.
What is it that wakes up? What is it that sees thoughts as thoughts? What is beholding the whole movie of waking life, including the character we identify as “me” and the ever-changing story-lines and dramas? Where is all of this occurring? Is awareness inside the body, or is the body appearing in awareness? Does awareness have a size, a shape, a gender, an age?
When we first wake up in the morning, it actually takes a split second to remember our name, our role and our story. Sometimes we can actually see that reconstruction happening. And then every night in deep sleep, it all disappears again. The world disappears, our story disappears, our problems disappear, “I” disappear as the one who cares about all this – everything perceivable and conceivable disappears. How solid and substantial and real can all the forms and events in this movie of waking life actually be, and how real is the “me” at the center of it all?
Waking up to boundlessness and seamlessness doesn’t mean we dismiss everyday life or ignore the world as “just an illusion.” But we begin to see it all in a bigger context, in a more fluid way, without imagining that form is something solid and fixed and “out there” apart from this awaring presence. And we no longer imagine that this awaring presence is encapsulated inside a separate bodymind, or that the imaginary thinker is in control of “my life.”
Whenever we feel filled with doubt and confusion, I recommend letting go of everything that can be doubted and discovering what remains. What is it that we are absolutely certain about? What is it that we cannot possibly doubt? What is it that requires no believing in order to be?
We cannot deny being here now, can we? And by that, I mean this impersonal awaring presence. We can doubt any idea about who or what is present or aware, but we cannot doubt the bare fact of being here and knowing we are here. And we cannot deny this present happening (hearing, seeing, sensing, thinking). We can doubt any description or explanation of this happening, but not the bare actually or suchness of it.
When we “come back” to this that requires no belief and is impossible to doubt, the simple actuality Here / Now (which, of course, we have never really left), there is no self, no other, no dualism, no problem. There is simply this, just as it is.
By giving attention to our actual present moment experiencing, we begin to see that there is simply this ever-present, ever-changing happening, that there is no one at the center of this present experiencing (even if it sometimes seems that there is). We see that this endless unfolding never goes anywhere, for it is always Here / Now. This present happening is obvious and unavoidable, but at the same time, it cannot be grasped.
And we don’t need to grasp it. Unicity isn’t something we have to “get.” It is what we are. It is all there is.
But whenever we imagine that we are separate from unicity, we instantly feel alienated, vulnerable and lacking. We begin to seek what we imagine is missing. We are like a wave seeking the ocean and insisting that we have never experienced water. We imagine some fantastic state of consciousness that we think others have arrived at, a state beyond all suffering and confusion, and we want to arrive at this mythical promised land. Chasing after that promised land is like running towards a mirage-lake in the desert sands. It is hopeless.
But that’s not really bad news, for when we wake up from this false picture of reality, we realize that nothing is missing, nothing is broken, and there is no one to be enlightened or unenlightened, lost or found. There has never been anything other than the ocean waving. Even running towards a mirage-lake is nothing but ocean waving.
This realization is sometimes called awakening or enlightenment or liberation, but these words create a lot of confusion, because the mind habitually tends to picture some kind of achievement or permanent experience, and it tends to take this imaginary achievement personally and imagine that there is “me” who either is or isn’t enlightened. And that’s delusion. We’re back to that absurdly comic adventure of the wave seeking the ocean and evaluating which waves are the wettest.
Enlightenment isn’t a perpetually sunny day. No sunny day lasts forever, nor does any cloudy day. And there is no “me” going back and forth between clear skies and cloudy ones, or stabilizing permanently in the sunshine. There is simply weather, with no owner, no doer behind it. The clouds and the sunshine are one undivided happening, like the heads and tails of a coin.
Unicity includes everything. It includes light and dark, up and down, enlightenment and delusion, clarity and confusion, thinking and sensing, dreaming and waking, practicing and not practicing. It includes deep sleep and the movie (or multiple movies) of waking life. It includes imagination and fantasy. It is everything, and everything is it. There is nothing outside unicity, and there is nothing that is not unicity.
That doesn’t mean Hitler was enlightened or that we can’t distinguish between a chair and a table. It just means that what we functionally and conventionally refer to and think of as Hitler or a table or a chair is not actually a solid thing that exists independently of everything else. Every apparent form is nothing but movement and change, and everything is inseparable from everything else. There is no “me” apart from Hitler, and there is no enduring “somebody” to be forever enlightened or forever deluded. The only forever is now, and now doesn’t ever stay the same.
That can all sound very heady and abstract and mystifying if we’re hearing it only with the intellect and trying to figure it out with thought. But if we simply pay attention to present moment experiencing, it becomes more and more obvious in ever-more subtle ways that this is how it is. But it doesn’t become obvious “to me.” That’s thinking again, inserting an imaginary subject, an imaginary actor apart from the action, and in reality (in our actual experiencing), no such thing actually exists, not ever. In direct experience, before we think about it, there is no seer apart from what is seen, there is simply undivided seeing.
Nonduality isn’t about “me” becoming somebody who no longer gets confused or no longer has any human flaws. It doesn’t mean “me” turning into someone who is in some special state of mindful presence 24/7. It doesn’t mean that “I” have no self anymore. It doesn’t mean that “I” am “somebody” who is constantly aware of being nobody, or constantly aware of nondual boundlessness as some kind of special experience, or never again fooled by mirages or never again caught-up in a movie-story of encapsulation or separation. The very notion of a permanently enlightened person is predicated on the very misunderstandings it claims to have risen above.
So, can we stop trying to figure all this out mentally and simply come back to the utter simplicity of where we are: the sounds of traffic, the sensations in the body, the taste of coffee, the rise and fall of breathing, the cool breeze blowing in through the window?
And if the mind says, “that’s just the phenomenal manifestation, that’s not enough,” is it possible to hear these thoughts as thoughts and not get hypnotized by the picture they paint? In that imaginary picture painted by thought, there is separation, dualism and lack. And there is “me” wanting something more, something special. But in the sound of the traffic, there is no me and no separation. There is only the nondual absolute, just as it is.
So if we find ourselves lost in thought, racing on the mental treadmill, chasing after phantasms and mirages, is it possible to wake up, to stop running toward something or away from something, to simply be present right here, right now? To feel the breathing and see the raindrops glistening on the green leaves and the exquisite cigarette butt floating in a pool of rainwater in the gutter. And maybe to investigate the sense of dissatisfaction and restlessness and unease that is at the root of so much of our human activity. Is it possible to allow this dissatisfaction to be here, to simply feel the sensations without running away or seeking a solution, to see the thoughts that are involved as thoughts, to allow it all to unfold and reveal and dissolve itself, effortlessly?
In that simple wakefulness, open to whatever is here, we can notice that everything is included Here / Now. Even judgments and desires, even resistance and seeking, even the human mind spinning those familiar thoughts about “This isn’t it” and “I’ve ruined my whole life,” all of that is allowed to be here, and all of it is simply another momentary appearance, another momentary shape that unicity is taking. None of it is personal. None of it is really a problem.
When this presence is awake to itself, there is love for everything. This unconditional love, this boundless awareness, this open heart dissolves hatred and ignorance. It dissolves them not by condemning them or fighting against them or trying to control them, but by accepting them as impersonal happenings and by shedding light on how life actually is (rather than getting lost in thoughts about how everything could be, should be, might be, or used to be).
And the most important thing to remember is that waking up always boils down to right here, right now. It is never somewhere else or yesterday or at some future time when conditions are different or better. It is just this, exactly as it is.
How simple can this be?
Joan heeft een aantal boeken geschreven, waaronder "Ontwaken in het alledaagse". Het is lang geleden dat ik dit boek las en ik kan me herinneren dat ik het een prettig boek vond.
How simple can this be?, vond ik zo helder en to the point dat ik het jou niet wil onthouden. Hieronder volgt dan ook een letterlijke weergave van de tekst. Het is in het Engels. Wie weet vertaal ik de tekst nog eens maar voorlopig moet je het hier mee doen. Veel leesplezier!
What is happening in this bodymind right now? Reading words on a computer screen, hearing sounds, seeing shapes and colors, breathing. And what else is going on? Is there expectation, curiosity, excitement, boredom, restlessness? Can we take a moment to pause and be aware of how it is right now, without trying to modify or correct it in any way, but simply being awake to the bare actuality of this moment, just as it is?
Traffic sounds, bird songs, an airplane flying over, wind rustling the leaves, a television in another room, children’s voices, a dog barking. Shapes, colors. The movement of breathing, the sensation of contact with the chair, a cool breeze gently touching the skin, a tingling in the feet, maybe an uneasiness in the belly or a tightness in the throat, perhaps a vague sense of anxiety or discontent, these words registering in the mind.
Does this present happening take effort, or is it all happening effortlessly by itself?
This moment is utterly simple and straightforward, totally obvious, completely unavoidable, effortlessly being just exactly the way it is, however that is. It may be painful or unpleasant, but there is nothing confusing about the present moment until we start thinking.
Then suddenly we begin to think (and believe) that we are a separate fragment disconnected from the whole. We feel lost and lacking. It seems as if we need to figure everything out and get somewhere better than where we are. We try desperately to improve ourselves and to succeed at being somebody. We fear death, imagining this bodymind to be something solid and persisting, something separate from the rest of the universe. We crave what we don’t have and resist what we are. Fearing the thought-created specter of meaninglessness, we search desperately for meaning, and the more we search for it, the more meaningless everything seems.
We try to think our way to liberation, and the more we think, the more tangled up in perplexity and uncertainty we seem to get. We try to get rid of the self but can’t seem to do it. We try to have a nondual experience (whatever we imagine that might be) and then we try to make that experience last forever, but instead what seems to show up again and again is disappointment and dissatisfaction, frustration and doubt.
Rather than trying to fix all of this or come up with some comforting new philosophy or some inspiring plan of action, can we wake up instead to what is utterly simple and totally effortless, the happening of this moment, just as it is?
Is it possible that waking up here and now could be the gateless gate, the golden key, true enlightenment, total liberation?
Of course, enlightenment and liberation and golden keys are loaded ideas that can instantly trigger a kind of hopeful excitement and expectation, so rather than getting lost in wild ideas about something spectacular and imaginary, let’s come back to the bare simplicity of right here, right now.
How is it?
Instead of rushing in to provide a label or a conceptual description, can we simply be awake to the bare actuality of this present moment, the wordless reality?
If the mind says, “Okay, this is nice, but what’s next? Where’s the enlightenment and the total liberation?” – can we hear those thoughts as thoughts and come back to the nonconceptual simplicity of sounds, bodily sensations and breathing? Can we feel the desire for something bigger and better, or the urge to get away from what’s here now, and simply allow those feelings and sensations to be here?
If we’re interested in exploring the nature of reality, rather than adopting the ideas of others, can we explore our actual direct experience here and now?
There is undeniably variation and diversity in this present happening (different sounds, sensations, thoughts, feelings, shapes, colors), but is there any actual separation between hearing and seeing and thinking, or between awareness and the content of awareness, or is it all showing up together as one whole, seamless moving picture, ever-changing but always Here / Now?
If you look for the one who is supposedly “having” this present experience, the one who is supposedly “doing” the hearing and the thinking, can you actually find anyone or anything at the helm? Can you even find a helm or a center? There may be an idea that there is “me” encapsulated inside “my body” looking out at “the world” and steering this bodymind through life, authoring my thoughts, making my decisions, choosing how to live my life. This “me” is conceived of as a kind of soul-like entity living inside the body, an independent unit of consciousness. But can it be seen right now that this separate, encapsulated entity is only an idea, a mental image, a thought, a story about what’s going on here that has been learned?
Can you see that even your “body” is also an idea, a mental image, a conceptual abstraction of something that is actually nothing but continuous movement inseparable from everything that is supposedly not your body? If that sounds far-fetched, close your eyes and give your full attention to sounds and somatic sensations. As you do that, what happens to the apparent solidity and separateness of “your body”? Can you actually find a place in your direct experience where “you” begin and end, an actual boundary-line between inside of you and outside of you? You can think of a boundary. You can picture (or imagine) one. But can you actually find it? Does it actually exist? Are the traffic sounds inside you or outside you? Is there a difference?
Of course, functionally, you have a sense of location and boundaries and identity with a particular body, and this will always be here as needed (unless you have a serious brain injury), so that you will know your name and how to cut up a carrot without chopping off your fingers, and whose mouth to put the food in, and how to distinguish between your dog and your computer. Waking up to seamless, boundless unicity doesn’t mean you will make the mistake of eating dog poop for lunch or walking in front of a bus because “all is one.”
Waking up to unicity simply means not being fooled by thoughts and concepts, not mistaking a mirage for reality. And waking up only happens now. There is no such thing as a permanently awake person. So don’t imagine that “you” will cross some magical finish-line after which mirages no longer show up and being fooled never happens again. Being fooled is no problem unless thought is taking it personally and identifying with it as “my” problem that means something “about me.”
Thinking is an aspect of this seamless, nondual happening. It happens automatically. You don’t even know what your next thought will be. Thoughts pop up, unbidden – sometimes useful and creative thinking, sometimes mindless gum-chewing type thinking, and sometimes the me-centered, obsessive, confused, tail-chasing, problematic thinking that generates the dualistic mirage and brings with it suffering and ever-more confusion: “I’ve ruined my whole life, nobody loves me, I’m a failure, the world is going to hell, I’m right and you’re wrong, you’ve ruined my life, I’m not enlightened and I probably never will be, how can I stop feeling anxious all the time? What if…? If only…. Maybe I should…..”
We can’t make ourselves stop thinking these kinds of painful thoughts. That doesn’t work. But if we begin to pay careful attention to what is actually happening (as opposed to what we think is happening), we begin to wake up from the hypnotic entrancement in thought and belief. We begin to notice how thinking creates a virtual reality, a mental abstraction, a map-world – and we begin to question our thoughts, and to realize that thoughts are never absolutely true, and in many cases, they are not even relatively true. We begin to notice and be aware of the difference between thinking, on the one hand, and perceiving or sensing on the other. We notice that sensing can include pain, but that it takes thinking to suffer or to become confused. And it takes thinking to materialize the mirage of a separate self.
Thinking is not some evil force that is opposed to unicity. But it is only in the virtual reality created by thought that we seem to have dualism, conflict, confusion and separation. This is why many teachings focus so much on being aware of thoughts as thoughts. But it’s helpful to recognize that even the appearance of dualism is nothing but unicity appearing as dualism. Thought is not an enemy that we must banish, and waking up doesn’t mean never thinking again. It simply means waking up in this moment here and now from entrancement in that virtual reality.
What is it that wakes up? What is it that sees thoughts as thoughts? What is beholding the whole movie of waking life, including the character we identify as “me” and the ever-changing story-lines and dramas? Where is all of this occurring? Is awareness inside the body, or is the body appearing in awareness? Does awareness have a size, a shape, a gender, an age?
When we first wake up in the morning, it actually takes a split second to remember our name, our role and our story. Sometimes we can actually see that reconstruction happening. And then every night in deep sleep, it all disappears again. The world disappears, our story disappears, our problems disappear, “I” disappear as the one who cares about all this – everything perceivable and conceivable disappears. How solid and substantial and real can all the forms and events in this movie of waking life actually be, and how real is the “me” at the center of it all?
Waking up to boundlessness and seamlessness doesn’t mean we dismiss everyday life or ignore the world as “just an illusion.” But we begin to see it all in a bigger context, in a more fluid way, without imagining that form is something solid and fixed and “out there” apart from this awaring presence. And we no longer imagine that this awaring presence is encapsulated inside a separate bodymind, or that the imaginary thinker is in control of “my life.”
Whenever we feel filled with doubt and confusion, I recommend letting go of everything that can be doubted and discovering what remains. What is it that we are absolutely certain about? What is it that we cannot possibly doubt? What is it that requires no believing in order to be?
We cannot deny being here now, can we? And by that, I mean this impersonal awaring presence. We can doubt any idea about who or what is present or aware, but we cannot doubt the bare fact of being here and knowing we are here. And we cannot deny this present happening (hearing, seeing, sensing, thinking). We can doubt any description or explanation of this happening, but not the bare actually or suchness of it.
When we “come back” to this that requires no belief and is impossible to doubt, the simple actuality Here / Now (which, of course, we have never really left), there is no self, no other, no dualism, no problem. There is simply this, just as it is.
By giving attention to our actual present moment experiencing, we begin to see that there is simply this ever-present, ever-changing happening, that there is no one at the center of this present experiencing (even if it sometimes seems that there is). We see that this endless unfolding never goes anywhere, for it is always Here / Now. This present happening is obvious and unavoidable, but at the same time, it cannot be grasped.
And we don’t need to grasp it. Unicity isn’t something we have to “get.” It is what we are. It is all there is.
But whenever we imagine that we are separate from unicity, we instantly feel alienated, vulnerable and lacking. We begin to seek what we imagine is missing. We are like a wave seeking the ocean and insisting that we have never experienced water. We imagine some fantastic state of consciousness that we think others have arrived at, a state beyond all suffering and confusion, and we want to arrive at this mythical promised land. Chasing after that promised land is like running towards a mirage-lake in the desert sands. It is hopeless.
But that’s not really bad news, for when we wake up from this false picture of reality, we realize that nothing is missing, nothing is broken, and there is no one to be enlightened or unenlightened, lost or found. There has never been anything other than the ocean waving. Even running towards a mirage-lake is nothing but ocean waving.
This realization is sometimes called awakening or enlightenment or liberation, but these words create a lot of confusion, because the mind habitually tends to picture some kind of achievement or permanent experience, and it tends to take this imaginary achievement personally and imagine that there is “me” who either is or isn’t enlightened. And that’s delusion. We’re back to that absurdly comic adventure of the wave seeking the ocean and evaluating which waves are the wettest.
Enlightenment isn’t a perpetually sunny day. No sunny day lasts forever, nor does any cloudy day. And there is no “me” going back and forth between clear skies and cloudy ones, or stabilizing permanently in the sunshine. There is simply weather, with no owner, no doer behind it. The clouds and the sunshine are one undivided happening, like the heads and tails of a coin.
Unicity includes everything. It includes light and dark, up and down, enlightenment and delusion, clarity and confusion, thinking and sensing, dreaming and waking, practicing and not practicing. It includes deep sleep and the movie (or multiple movies) of waking life. It includes imagination and fantasy. It is everything, and everything is it. There is nothing outside unicity, and there is nothing that is not unicity.
That doesn’t mean Hitler was enlightened or that we can’t distinguish between a chair and a table. It just means that what we functionally and conventionally refer to and think of as Hitler or a table or a chair is not actually a solid thing that exists independently of everything else. Every apparent form is nothing but movement and change, and everything is inseparable from everything else. There is no “me” apart from Hitler, and there is no enduring “somebody” to be forever enlightened or forever deluded. The only forever is now, and now doesn’t ever stay the same.
That can all sound very heady and abstract and mystifying if we’re hearing it only with the intellect and trying to figure it out with thought. But if we simply pay attention to present moment experiencing, it becomes more and more obvious in ever-more subtle ways that this is how it is. But it doesn’t become obvious “to me.” That’s thinking again, inserting an imaginary subject, an imaginary actor apart from the action, and in reality (in our actual experiencing), no such thing actually exists, not ever. In direct experience, before we think about it, there is no seer apart from what is seen, there is simply undivided seeing.
Nonduality isn’t about “me” becoming somebody who no longer gets confused or no longer has any human flaws. It doesn’t mean “me” turning into someone who is in some special state of mindful presence 24/7. It doesn’t mean that “I” have no self anymore. It doesn’t mean that “I” am “somebody” who is constantly aware of being nobody, or constantly aware of nondual boundlessness as some kind of special experience, or never again fooled by mirages or never again caught-up in a movie-story of encapsulation or separation. The very notion of a permanently enlightened person is predicated on the very misunderstandings it claims to have risen above.
So, can we stop trying to figure all this out mentally and simply come back to the utter simplicity of where we are: the sounds of traffic, the sensations in the body, the taste of coffee, the rise and fall of breathing, the cool breeze blowing in through the window?
And if the mind says, “that’s just the phenomenal manifestation, that’s not enough,” is it possible to hear these thoughts as thoughts and not get hypnotized by the picture they paint? In that imaginary picture painted by thought, there is separation, dualism and lack. And there is “me” wanting something more, something special. But in the sound of the traffic, there is no me and no separation. There is only the nondual absolute, just as it is.
So if we find ourselves lost in thought, racing on the mental treadmill, chasing after phantasms and mirages, is it possible to wake up, to stop running toward something or away from something, to simply be present right here, right now? To feel the breathing and see the raindrops glistening on the green leaves and the exquisite cigarette butt floating in a pool of rainwater in the gutter. And maybe to investigate the sense of dissatisfaction and restlessness and unease that is at the root of so much of our human activity. Is it possible to allow this dissatisfaction to be here, to simply feel the sensations without running away or seeking a solution, to see the thoughts that are involved as thoughts, to allow it all to unfold and reveal and dissolve itself, effortlessly?
In that simple wakefulness, open to whatever is here, we can notice that everything is included Here / Now. Even judgments and desires, even resistance and seeking, even the human mind spinning those familiar thoughts about “This isn’t it” and “I’ve ruined my whole life,” all of that is allowed to be here, and all of it is simply another momentary appearance, another momentary shape that unicity is taking. None of it is personal. None of it is really a problem.
When this presence is awake to itself, there is love for everything. This unconditional love, this boundless awareness, this open heart dissolves hatred and ignorance. It dissolves them not by condemning them or fighting against them or trying to control them, but by accepting them as impersonal happenings and by shedding light on how life actually is (rather than getting lost in thoughts about how everything could be, should be, might be, or used to be).
And the most important thing to remember is that waking up always boils down to right here, right now. It is never somewhere else or yesterday or at some future time when conditions are different or better. It is just this, exactly as it is.
How simple can this be?
donderdag 20 september 2012
Scott Kiloby "The Unfindable Inquiry"
Voor de liefhebbers van Scott Kiloby hieronder een link naar deel 1 van een serie van 5 filmpjes, getiteld "The Unfindable Inquiry".
Erg verhelderend en bovendien prettig om naar te luisteren.
Deel 1 gaat vanzelf over in deel 2 en 3. Rechts op de pagina zijn de delen ook los te vinden en te bekijken.
http://www.youtube.com/watch?v=eNwAVOYVMac&feature=relmfu
Wat is "Verlichting" anders dan de huidige ervaring? Wie het weet mag het zeggen.
Erg verhelderend en bovendien prettig om naar te luisteren.
Deel 1 gaat vanzelf over in deel 2 en 3. Rechts op de pagina zijn de delen ook los te vinden en te bekijken.
http://www.youtube.com/watch?v=eNwAVOYVMac&feature=relmfu
Wat is "Verlichting" anders dan de huidige ervaring? Wie het weet mag het zeggen.
zondag 1 juli 2012
Wat is het?
Het is de realisatie dat je het altijd al bent, altijd al was en altijd zult zijn. Het is de realisatie dat je het nooit niet bent geweest. Het is geen ervaring maar maakt de ervaring mogelijk en ligt in de ervaring besloten. Je hoeft en kan niks doen of laten om er te zijn.
Je hoeft bijvoorbeeld geen vegetariër te worden of te mediteren. Natuurlijk kan de realisatie zich voordoen tijdens het staren naar een kaarsje of het eten van een tofu burger. Realisatie doet zich altijd ondanks en niet dankzij het middel voor. Een lekkere hamburger of gestoord worden van irritant malende gedachten kunnen je eveneens doen realiseren dat "dit" het is.
Het heeft niks te maken met welk idee, concept of mening dan ook. Dus ook niet met bovenstaande.
Hoewel je voorkeur kunt hebben voor de ene levenshouding boven de andere, voor realisatie maakt het allemaal niet uit.
Ik herhaal het nog eens. Het is geen ervaring. Helemaal niks mis mee als jij het leuk of prettig vindt om mystieke ervaringen te hebben. Maar realisatie is geen ervaring.
En je kunt het niet bereiken omdat het altijd nu en altijd hier is. Een ervaring vindt altijd plaats in tijd. En tijd is een verzinsel van de mind. Realisatie heeft niks met mind en niks met tijd te maken. Je zou kunnen zeggen dat je het hooguit over het hoofd kunt zien.
Het is niks én het is alles. Zo lekker simpel!
Je hoeft bijvoorbeeld geen vegetariër te worden of te mediteren. Natuurlijk kan de realisatie zich voordoen tijdens het staren naar een kaarsje of het eten van een tofu burger. Realisatie doet zich altijd ondanks en niet dankzij het middel voor. Een lekkere hamburger of gestoord worden van irritant malende gedachten kunnen je eveneens doen realiseren dat "dit" het is.
Het heeft niks te maken met welk idee, concept of mening dan ook. Dus ook niet met bovenstaande.
Hoewel je voorkeur kunt hebben voor de ene levenshouding boven de andere, voor realisatie maakt het allemaal niet uit.
Ik herhaal het nog eens. Het is geen ervaring. Helemaal niks mis mee als jij het leuk of prettig vindt om mystieke ervaringen te hebben. Maar realisatie is geen ervaring.
En je kunt het niet bereiken omdat het altijd nu en altijd hier is. Een ervaring vindt altijd plaats in tijd. En tijd is een verzinsel van de mind. Realisatie heeft niks met mind en niks met tijd te maken. Je zou kunnen zeggen dat je het hooguit over het hoofd kunt zien.
Het is niks én het is alles. Zo lekker simpel!
Abonneren op:
Posts (Atom)